نوشتن یک لذت هولناک است. این پارادوکس بیش از آنکه از ذات نوشتن برآید و برساخته ابژه باشد به موقعیت نویسنده و  حساسیت سوژه برمی گردد. نقد به واسطه ذات ویرانگرانه و ملتهب خود بیش از انواع دیگر ادبی واجد این التهاب درونی است. اگرچه در نقد، آفرینش و جهان اثر یک مولف را واکاوی کرده و قضاوت می کنیم اما خود نیز با خلق آفرینشی مکتوب و ادبی مورد قضاوت قرار می گیریم. ما در نقد فقط درباره دیگران قضاوت نمی کنیم بلکه خود را نیز در معرض قضاوت و داوری دیگران قرار می دهیم. شاید به همین دلیل است که وسوسه نوشتن با وسواس ذهنی و  قلمی عجین می شود و متن محصول این دیالکتیک نفس گیر است. همین وسواس نوشتن است که وسوسه نگارش را جرح و تعدیل می کند، به تاخیر می اندازد و گاه نابود می کند. با این حال کشمکش نویسنده در پارادوکس ملتهب وسوسه و وسواس نوشتن یک تجربه لذت بخش است که از آن گریزی نیست!