یکی دیگر از بدبختی های ما نقد و یاداشت نوشتن درباره رسانه ای است که نه وقت تماشای آن را داریم و نه حوصله اش را. شاید به همین دلیل باشد که  تعداد نویسندگان و منتقدان تلویزیونی خیلی کمتر از حوزه سینماست. نوشتن درباره سریالها که مشکل مضاعف تری است. نه فقط به دلیل مزخرف بودنش که به خاطر سریالی بودنش. دست کم باید چند قسمت سریال را دنبال کنی تا بتواند چیزی درباره اش بنویسی.درارتباط با مسائل نظری هم مدام سوژه کم می آوری یا سوژه های در سر داری که نمی توانی یا نمی شود آن را چاپ کرد. بحران سوژه هم معضلی است برایش خودش. یکی به من سوژه بده تو رو خدا!!!