یکی از مصیبتهای روزنامه نگاری همین تایپ کردن مطالب و نقد و یاداشت هاست. رنج نوشتن و فکرکردن جای خود، این پشت میز نشستن و تایپ کردن لاک پشتی و بعد اتصال به اینترنت و ایمیل کردن و عوارض و جوانب آن حکایت غریبی است که مثل ترافیک تهران نیمی از وقت و انرژی ما را در روز می گیرد. تازه بعد از این باید به روزنامه پاسخگو باشیم که چرا اشتباه تایپی داشتیم یا نیم اسپیس را رعایت نکردیم و فونت مناسبی برای تایپ انتخاب نکردیم و ......من نمی دانم کسانی که در روزنامه به عنوان تایپیست و نمونه خوان و ویراستار و مسئول صفحه مشغول کارند چه وظایفی دارند و چه می کنند. قرار نیست که یک نویسنده و منتقد و ستون نویس تایپیست حرفه ای هم باشد. همینکه این تکنولوژی مدرن قلم را از دست نویسنده گرفته و به جایش کیبورد را جانشین آن کرده برای اهل قلم بس است. دیگر حس و حال نوشتن با قلم با آن نوستالژی غربیش از یاد رفته است. برای نوشتن با قلم بر روی کاغذ کاهی خش دار لم تنگ شده است! یادش بخیر!