می گویند فیلسوفی گفته آنان که می اندیشند دنیا را کمدی می بینند و آنها که احساس می کنند تراژدی. حالا ما که به واسطه شغلمان و البته روحیه و اخلاقمان هم فکر می کنیم هم احساس تکلیفمان چیست. یا در این دوره زمانه که نه وقت فکر کردن مانده  و نه رمق وحس  و حالی برای احساس کردن، دنیا را چگونه می بینیم؟ راستی شما جزء کدام دسته اید؟